podjęłam terapię...

wiem, że nie pisałam. ale po co miałam pisać? jadłam, jadłam i jadłam i rzygałam i rzygałam i rzygałam. 7.01 poszłam na terapię. jest tragicznie. tzn ciężko. naprawdę ciężko. po tygodniu wszystkie objawy się nasiliły a mnie zdominowało negatywne myślenie. dzisiaj rozmawiałam z moim psychologiem (nie tym, do którego chodziłam, tylko z tym ze szpitala). powiedziała, że będę miała konsultacje 3 razy w tygodniu (podczas gdy reszta ma średnio raz na tydzień). moja bulimia mnie przerasta. ale to nie tylko bulimia. to tylko objaw. ja mam w głowie źle. nienawidzę siebie i chcę się zniszczyć. mówię tak w skrócie, bo po co mam się rozpisywać... powiedziała, ze lata terapii przede mną. i poleciła całodobowy ośrodek w Krakowie. jeju... nie dociera do mnie, że może być tak źle. tzn. ja wiem, że jest źle. w środku jest tragedia. ale na zewnątrz tak tego nie pokazuje... i dlatego dziwię się, bo psychologowi mówię wszystko co mam w głowie, a to znaczy, że to co mówię jest tragedią. że mam ten problem. do tego doszło samookaleczanie się. kiedy do mnie dotrze, że czas wziąć życie w swoje ręce?

czytam Wasze blogi, jestem na bieżąco. życzę Wam powodzenia, z całego serca!