pasuję do Was. powrót.

troszkę mnie nie było, nie wiem kogo to obchodzi, ale oczywiście wracam. może to jednak jakoś pomoże, może pogorszy sprawę. otóż, zawzięłam się i chciałam wyjść na prostą, ale tę prostą jedzenia i życia normalnie. i wychodziłam do ludzi, imprezowałam, cieszyłam się. poszłam nawet do tego dietetyka. waga 58.8 :O to akurat po obżarstwie, bo po 2-3 dniach spadło do 56.6 kg ale nie wiem naprawdę ile ważę, coś pomiędzy 59 a 56 ;]
w każdym razie dietetyk mnie zmierzyła i wszystko mam w normie. tkankę tłuszczową, wodę i mięśnie. powiedziała że jak nie wymiotuję to wiem jak się odżywiać i ona nie wie jak mi pomóc bo nawet nie ma z czego zbijać ale będziemy próbować. i dieta 1400 kcal, czyli tak jak kiedyś. i tak sobie żyłam całe 5 dni. 5 dni i byłam pewna że wyzdrowiałam. jeju... zawsze jak kilka dni jem normalnie i ćwiczę to myślę że cudownie wyzdrowiałam, że już nie potrzebuję terapii, szpitala, psychologów, że poradzę sobie sama i że to TYLKO jedzenie, jestem do tego silniejsza. ale nie jestem.

a teraz dlaczego wczoraj miałam napad?
nie chodziłam n zajęcia. przez 3 tygodnie byłam na 2 lekcjach na uczelni. DWÓCH LEKCJACH. porażka. mam troszkę zaległości i chyba mnie to przytłacza, że zawaliłam. pocieszam się tym, że od stycznia idę na terapię i nie muszę być na zajęciach, ale przecież będą w styczniu same zaliczenia i MUSZĘ SIĘ SPIĄĆ I WZIĄĆ DO ROBOTY. a ja nie mam na to zwyczajnie ochoty. zaczynam się uczyć i boję się że nie zdążę i wszystko rzucam i się denerwuję na siebie.

po drugie ojciec. pije. cały czas. nie chce mi się już o tym pisać, ale to jest to co najbardziej na mnie wpływa negatywnie. wiem, że kiedy jestem niemiła dla niego to dlatego że mszczę się za to, że wcześniej pił i jak jest trzeźwy do tego nie pamięta, że ze mną rozmawiał, że pytał o coś, że kłamał że nie pije a jak wzięłam posmakować jego "sok" to czułam obrzydliwie mocnego drinka. nie chcę być taka jak ona, i nie chcę uciekać w rzyganie tak jak on w alkohol. ale to silniejsze ode mnie. mogę nie chudnąć. ja muszę jakoś odreagować i nie potrafię znaleźć zdrowego sposobu na to. przykre. może czyni mnie to słabą, ale taka jest prawda.

w piątek miałam taki napad w głowie, ale go wytrzymałam. ale wczoraj ojciec znowu pił. pisałam do mojej Darii. ale ona tego nie rozumie. powiedziała, że powinnam go zrozumieć bo jest sam i nie wyzywać go od egoistów bo sama nie jestem lepsza, bo ja mogę mieć nałogi i się użalać i już każdy inny nie. bardzo mnie to zabolało. nie dlatego, że tak jest. po prostu pierwszy raz pozwoliłam sobie na złość na to, że on pije i zostałam za to skarcona. a ja przecież rozmawiałam z nim tyle razy żeby nie pił, że się martwię, że niszczy siebie i mnie przy tym, że to boli, że nie to jest najważniejsze. przychodziłam i przytulałam się często, mówię że go kocham, pomagam w obowiązkach. opiekuję się. a on nic. to nie jest egoizm? dlaczego nikt nie spojrzy na moje uczucia? jest mi tak cholernie źle. dlaczego ona (Daria) nie mogła mnie pocieszyć tylko wpędzić w jeszcze większe poczucie winy? eh.. nie wie jak to jest być DDA. chciałam tylko żeby mnie pocieszyła, ale najwyraźniej uważa że wszystkie moje problemy to mój wymysł i mogę sobie z tym poradzić jeśli zechcę. niestety tak nie jest. przez to się zamknęłam na nią w jednej sekundzie. żyję w strachu, że on umrze z dnia na dzień jak matka. a ona mnie karci za to i mówi żebym przestała się użalać. najbliższa mi osoba nagle staje się dla mnie obca, tylko dlatego, że nie może mnie zrozumieć. nie może mnie pocieszyć. nie może powiedzieć zwykłych słów "nie martw się, będzie dobrze". tylko mówi "oj weź się już nie użalaj, Ty jesteś egoistką". może i jestem. dlatego muszę się jakoś ukarać.

tak więc cały dzień chodziłam z tą myślą, i z tym że nie mogę się skupić na nauce, że chce mi się płakać jak patrzę na ojca, że drugi dzień już nie ćwiczyłam.  i zaczęłam jeść. od 19.
najpierw 2 zdrowe kanapki z razowego chleba z szynką z kurczaka i warzywami. później jabłko. później pół pomelo. później mandarynkę. później trochę czekolady, najlepszej na świecie. później płatki Lion z mlekiem. później cukierki. czekoladowe. przeróżne. z 20? może nawet 30. nie wiem. były pyszne. aż mnie zemdliło. zrobiłam sobie jeszcze w międzyczasie kakao i kanapkę z masłem i dżemem. wszystko jadłam powoli i delektowałam się tym. zagryzłam waflami ryżowymi i jabłkiem bo było mi tak słodko. i zjadłam jeszcze z 4 cukierki. aż nie mogłam się ruszać. byłam najedzona 9/10 gdzie 10 to już pękam. położyłam się i zastanawiałam czy mam iść wymiotować czy nie. jadłam i jadłam od 19 do 23. cztery godziny. i tak już się dużo strawiło. ale co tam. biłam się w myślach aż zasnęłam. wstałam przed 6. wypiłam senes z 6 torebek herbaty i mam zamiar nic nie jeść dziś, chociaż na pewno coś zjem. albo przelecę na jabłkach. dalej czuję się taka pełna. jadłam i jadłam. wiem, że byłabym w stanie zjeść to wszystko w pół godziny i wtedy musiałabym to zwymiotować żeby nie czuć tego, że zaraz pęknę. ale nie zrobiłam tego. chciałam być silniejsza od bulimii, ale jakie silniejsza, skoro jedzenie wygrało?

cieszyłam się na Święta, na atmosferę, na pobyt w domu. ale już nic mnie nie cieszy. nie chce mi się starać. chciałabym przespać resztę swoich dni, chudnąć i zniknąć. jest mi tak ciężko. użalam się, ale to mój pamiętnik więc mogę.

koleżanka z którą nie widziałam się chyba z pół roku wyciągała mnie już tyle razy z domu, wczoraj umówiłyśmy się na basen i saunę. ale po moim wczorajszym obżarstwie nie mogę. powiedziałam że mam okres. może teraz ucieka mi relaks i kawałek tego właśnie czym zwie się życie. ale nie potrafię. wiem, że jakbym z nią poszła to moje kompleksy by mnie zabiły. zły humor, bo przecież wyglądam jak wieloryb. nie mówiłabym za wiele, bo jedyne co w mojej głowie to odchudzanie i zły stosunek do siebie i świata. więc po co mam się z nią spotykać? po co spotykać się z kimkolwiek? chcę być sama. tak jest najlepiej. wtedy czuję się najlepiej.